Deze website is voor iedereen die graag wil fietsen, maar in het bijzonder voor mensen met beperking.

Wim Janssen, Navigatie



Waneer je niet meer zelfstandig kan fietsen, dan denk je eerst aan een lichamelijke beperking.
Wim Janssen kan niet meer zelfstandig fietsen, maar dat is hem niet aan te zien.
Na een CVA, 10 jaar geleden, laat z'n geheugen hem in de steek. Hij was een enthousiaste fietser en wil niets liever, dan weer zelfstandig fietsen en de boodschappen kunnen doen. Toen kwam hij op het idee van een navigatie apparaat.
Omdat die best kostbaar zijn klopte hij bij ons aan.Dank zij een enthousiaste donateur, hebben we die Garmin 550 kunnen kopen. Zo kan Wim weer veilig fietsen en ook weer thuis komen.
Mijn verhaal:
Wim Janssen, 55 jaar geleden in Delft geboren.
Gehuwd met Dineke en hebben en zoon van 21 jaar.
23 juni 1998.
Het volgende weet ik van mijn vrouw, want zelf weet ik er niks meer van en dat is misschien wel goed ook.
Ik had erge hoofdpijn, had ik wel meer hoor, als ik 's-avonds te diep in mijn glaasje had gekeken.
Maar goed die hoofdpijn ging niet over.
Bij de huisarts geweest, pilletjes gehad, niets hielp.
Het zag er niet best uit en in Delft konden ze mij niet verder helpen.
Onder begeleiding van 4 motor agenten, ben ik met spoed naar het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag vervoerd.
4 weken heb ik op de intensive care gelegen.
De artsen wilden mij eerst niet opereren, omdat ze het risico erg groot vonden.
Ik had 10% kans het te overleven.
Na veel praten hebben ze mij toch geopereert.
Ik had een Anurisma gehad.
Er zijn dan verschillende bloedvaten gesprongen en dichten zij dat niet, dan bloed je dood. Na een operatie van zowat de hele dag, heb ik het toch overleeft!
Nou ben ik er lichamelijk aardig boven op gekomen, behalve dan een pijnlijke linker arm en mijn linker oog, waar ik zo goed als niks meer mee zie.
Het ergste vind ik dat ik sinds die tijd elke dag hoofdpijn heb.
De een keer erger dan de andere keer.
Maar ja liever hoofdpijn, dan een hoofd zonder herinneringen.
Mijn vrouw zegt, dat ze na mijn hersenbloeding, een hele ander man heeft gekregen.
Het was voor mijn zoon Thomas, ook niet altijd makkelijk.
Maar dat hebben ze nu goed geaccepteerd.
Je blijft dan maar doorgaan en heb weinig hoop meer dat het nog goed komt.
Heb vaak gebaalt dat ik nog leef en wilde er graag een eind aan maken.
Alle herinneringen en ervaringen weg.
Wat het ik nu eigenlijk bereikt?
Gelukkig heb ik een schat van een vrouw, die heeft mij door de moeilijke momenten heen geholpen.
Als er iemand achter je staat, dan kom er weer over heen
Ik ben toen begonnen met vrijwilligerswerk, in een dagverblijf voor geestelijke en lichamelijke gehandicapte kinderen.
Dat was leuk werk hoor, heerlijk vond ik het.
Vanaf het begin had ik hier een psychologe in het revalidatie centrum, waar ik het heel goed mee kon vinden.
Zij wist dat er in Amsterdam een soort behandeling was voor mensen met een NAH.
Dat duurde 3 maanden, 4 dagen in de week.
Daar heb ik wel het één en ander geleerd
Daarna heb ik het vrijwillergers werk weer opgepakt.
Probeerde ook wat meer in het huis te doen.
Heb zelfs mijn wenkbrouwen nog laten liften, zodat de hoofdpijn niet meer zo erg is.
Nu krijg ik hulp van stichting Steinmetz.
Zij begeleiden mensen met N.A.H. en ik hoop zo alles weer op te pakken, hoe zwaar het ook is..........
Ook ben ik met mijn vrouw op vakantie naar Lesbos geweest.
Het was heel leuk en gezellig, maar ik was desondanks toch wat depressief.
Er komen steeds weer wat herinneringen terug, dat is leuk, maar bijvoorbeeld de weg in Delft, die weet ik niet meer.
Nu ga ik met de Regio taxi overal naar toe, maar ik ga liever op de fiets.
Dat geeft me vrijheid en een gezonde beweging.
Dit verhaal ga ik afsluiten.
10 jaar na de CVA, is het toch nog redelijk goed gekomen.
Nu kan ik weer zelfstandig op pad!
Er gaat een wereld voor me open, heerlijk zelfstandig te kunnen fietsen en geen hulp nodig, HEERLIJK!

Delft, juli 2009

Wim Janssen

Terug naar Startpagina:

Terug naar Verhalen:

Naar Over ons: