Deze website is voor iedereen die graag wil fietsen, maar in het bijzonder voor mensen met beperking.

Marjolein van Dillen, Ligfiets



Waarom ik mijn Challenge Mistral heb !


Ik zeg wel eens gekscherend :"Als gehandicap-ten fiets".
Dat is zwaar overdreven, ik heb geen handicap.
Maar wel rugklachten.
Hoge-rugklachten, makkelijkst te omschrijven als een nek-hernia.
Maar ook dat niet echt.
Niet zo bekend bij de dokter, noch bij de fysiotherapie.
Die konden wat helpen, maar hadden de klachten nog nooit gezien.
Ik kwam ook pas later, in een lotgenotengroep van partners-van, pas andere mensen met die klachten tegen.
Maar goed, dat wist ik nog niet toen ik de krampaanval had, waardoor ik mijn hoofd niet kon draaien en nauwelijks kon ademen.
Toch echt lastig, kramp in je ribbenkast.
Ik was 6 maanden ervoor bevallen.
Dat vond ik geen probleem, wil ik nog wel eens doen, maar die kramp aanval never-nooit-niet meer.
Zoals gezegd, de dokter kon beperkt helpen en kon het ook niet plaatsen.
Fysiotherapeut hetzelfde.
Met rust en wat oefenen kwam ik wel weer op de been.
Rust en oefenen blijft belangrijk voor me.
En oefeningen om het betreffende gebied sterk in de spieren te houden.
Allemaal wel te doen, en binnen een leefpatroon dat normaal lijkt.
Toch merk ik dat ik veel dingen anders doe, cq. moet doen.Goede schoenen.Goed bed.Goede stoel op het werk en in de auto.Dat deel van de rug warm houden.Genoeg slapen.Stress weghouden.5 minuten elke dag ochtendgymnastiek en 1x per week fitnessen.Voor iedereen wijs, voor mij verplicht, anders komen de klachten terug.Adembenemend, liever niet, dank u.
En toen kwam de tijd dat ik merkte dat mijn fietstocht naar het werk (20 km enkele reis) ook niet meer leuk werd: ik kreeg last van gevoelloze armen.Niet meer fietsen ?Jammer, dat was wel een makkelijke fitness, die weinig extra tijd kostte.Ik had wel eens gehoord van ligfietsen, maar ook dat die wat duurder waren.Bovendien was ik bezig ex-partner-van te worden, wat veel tijd en geld in beslag nam.Maar dat was nu achter de rug.En net toen: mijn baas introduceerde een fietsenplan.Mijn kans! Dus ik heb een testdag-ligfietsen gedaan en 5 geprobeerd. Het werd de Challenge Mistral!
En nu fiets ik dus weer.Meer dan vroeger, het is veel leuker geworden.Ik kan ook verder fietsen dan voorheen, ik krijg 20 km "gratis".
Sommige mensen lachen me toe:"Coole fiets!"Andere vinden het eng, zo laag (ik heb een halfhoge, ik kijk auto's nog net binnen en zie dus behoorlijk in het verkeer.Met rijden hou ik er wel rekening mee dat ik hoogstwaarschijnlijk niet gezien wordt).En ik hoor soms: "die fiets kan hard he?" "ja, die fiets wel", zeg ik dan.
En ik?Ik geniet van de fiets en de relaxte houding.Ik geniet van tochtjes door de polder, van de zon, de wind.En langzaam komt er weer wat conditie in het lijf.Kan ik niet alleen mezelf uitlaten, maar het ook als uitlaatklep gebruiken en de stress die een mens in het leven tegenkomt er uit fietsen, die van het postkantoor en de collegas op het werk, maar ook de stress/depressie van een verdrietig verleden.Kan ik de depressiegevoelens verbranden, zo voelt het, als ik een zondag rondrij, voluit ga en helemaal gelukkig thuiskom.Of zou dat gewoon het genieten van een goede fiets zijn?Verder is er 6 kilo verdwenen, zonder dat ik iets heb gedaan voor mijn gevoel.Nou ja, na een fietstocht voel je je lekker, dus heb je geen snacks nodig.Dat zal vast ook helpen.
En toen ik afgelopen zomer een trombose had, merkte ik nogmaals de voordelen.De dokter adviseerde beweging, en de benen hooghouden.Dat mocht ook tegelijk, ja...Zelfs direct na de trombose was ik in staat te fietsen (erg langzaam, niet ver), hetgeen al direct hielp.En elke keer voelde ik de pijn verminderen en het lijf weer meer functioneren.Ik voelde me dus ook niet zo hopeloos, ik kon wat doen.Al met al in recordtijd hersteld.De na-effecten (pijnlijke benen door riante spataderen, ook wel Post-Trombotisch Syndroom geheten) zijn weg in de 24 uur na beweging, of als ik de benen hoog houdt. Wel blijft er een rest conditieverlies.Ten opzichte van de mij van vroeger.Maar door de "gratis" km van de ligfiets kom ik nog net zo ver als alle anderen. 40-60 km op een dag.Mijn dokter zegt dat ik wel veel wil.Maar is 60-100 km per dag willen fietsen (op rustig tempo) volledig absurd voor iemandvan 40 ?Met deze fiets blijf ik fietsen, dus bouw ik wel de maximale conditie op die mijn lijf kan.Ik kan blessure vrij sporten zo.We zien wel hoe ver ik kom.
In ieder geval droom ik weer mooie dromen, van een tocht door de Eifel, met heuvels en al. Ondanks 2 systematische blessures/handicaps in het lijf, ben ik niet aan mijn handicaps overgeleverd. Ik blijf wat kunnen kunnen.Door een fiets die geen etiket "handicap" heeft, maar semi-racer. Way to go!
vriendelijk groeten,
Marjolein van Dillen

Hier meer over de fiets.


Terug naar Startpagina:

Terug naar Verhalen:

Naar Verhalen: