Deze website is voor iedereen die graag wil fietsen, maar in het bijzonder voor mensen met beperking.

Linda Russell, Driewiel-ligfiets.



Ik wilde fietsen, maar ik kon het niet.

Toen ik als volwassene het probeerde te leren, kon ik óf sturen óf trappen…. maar niet allebei tegelijk.
Wat betekende dat ik veel tijd doorbracht in de struiken met spinnenwebben in mijn haar, krassen op mijn armen en blauwe plekken op mijn zitvlak en benen.
Dus weg met die fiet!
Jaren gingen voorbij.
Maar, ik wil fietsen…. er moet een oplossing zijn.Even denken ….. ik heb het!Een driewielerfiets voor volwassenen!Drie wielen zullen stabieler zijn dan twee toch?Even op Internet zoeken naar een traditionele driewieler – Hoera!Er is er een in Amsterdam.Gebeld, bezocht, gekocht…. zonder het eerst uit te proberen want het zal toch een makkie zijn?

Een week later kreeg ik mijn mooie rode fiets in huis.Wat een schattige fiets … ik ben op slag verliefd!Op een zwoele zomeravond, na mijn werk, ging ik in mijn uppie voor mijn eerste uitje op mijn gloednieuwe fiets.Even een kort ritje maken op het fietspad dat om ons dorpspark gaat.Het eerste rechte stukje was heerlijk – de wind wapperde door mijn haar en ik kon trappen en sturen tegelijk …. fantastisch !Nu even de bocht naar rechts nemen ….Waarom trekt de fiets naar links?Nou ja – afstappen, fiets optillen en richten naar rechts.Weer opstappen.Hij blijft trekken naar links …. aaargh ! hobbel , hobbel, hobbel over de grasberm beland ik op de grond met de fiets boven op me.Bloedende knie, pijnlijke blauwe plekken overal en een deuk in mijn ego.Goh, de vernedering …. Wie kan er nou omvallen met een driewieler?Ik strompelde naar huis met de fiets aan de hand.
Maar ik ben een doorzetter, dus weer op Internet met trefwoorden zoals “driewieler fietsles” en “fietsen voor dummies” en uiteindelijk kwam ik de website tegen van de Stichting Ik wilfietsen !Na veel gemail heen en weer en een leerzaam bezoek van Jan-van-de Stichting kreeg ik het advies dat een traditionele driewielerfiets geen goede oplossing is voor mijn evenwicht en zelfvertrouwen probleem.Wat hij me adviseerde was een driewieler ligfiets !Huh , ik op een ligfiets – ik ben geen snelle jongen maar een vrouw van middelbare leeftijd.Maar op zijn advies ben ik gaan kijken bij Ted de Lange, de ligfiets-specialist in Medemblik .
Met veel geduld en humor lukte het Ted om me op een ligfiets te krijgen.“Ik ga even koffie zetten, ga jij maar een stukje fietsen.Ik zie je straks wel” zei hij.Wat eng dacht ik, maar ik ging zitten op de heerlijk comfortabele stoel en begon te trappen.Wat een verademing!De fiets zweefde weg en het stuur reageerde heel nauwkeurig op elke aanwijzing van me.Ik kon ook de hoek om, nog steeds zittende op de fiets in plaats van hem op te tillen en ik stuurde hem nauwkeurig tussen twee palen op de stoep voor de fietswinkel!Grijnzend van oor tot oor zei ik “Verkocht!”.

Dus het is niet meer “Ik wil fietsen” maar “Ik kan fietsen” !!Dankzij de Stichting.

Leiden 2008

Met groet,

Leiden 2008
Met groet,

Linda Russel

Hier meer over m'n Engelse lessen!

Terug naar Startpagina:

Terug naar Verhalen:

Naar Over ons: